dinsdag 21 juli 2015

Herman

Wie noteert ons internetgedrag?
Wie maakt liefde winstgevend,
Helpt anorexiapatiënt aan afslank-advertenties,
de pedofiel aan kinderporno.


Nog voordat ik het wist
kende Google
mijn vrienden.
Het Facebookprofiel
van de jongen met de basgitaar.
Mijn broer bezocht ik vaak en
het meisje dat te mooi voor woorden is.
Scrolde ik langs kattenfilmpjes,
dan doemden hun gezichten op.
Steeds verschenen ook de goede doelen:
de bootvluchtelingen, de hongerige kinderen.
Steeds vertrok mijn geld naar Afrika.

Ik stel me Herman voor die netjes
‘kooktijd broccoli’ noteert
Iemand typte het en
Herman ziet het.
Herman schrijft met een pen in een boekje
dat voorzien is van een cijferslot.
Als de vulling van de pen leeg is
koopt Herman nieuwe vullingen bij een groothandel.
Herman eet graag kleffe broodjes uit de bedrijfskantine.
Herman gaat graag wandelen op zondag.
Uit Herman’s borstzak steekt een pakje sigaretten.
Niet omdat hij rookt
Nee,
om de schijn,
de mogelijkheid.

Herman’s kantoor is leeg.
Geen planten, geen familiefoto’s.
Slechts notitieblokjes, gegevens, opgestapeld,
romans van menselijke levens,
rapportages van potentiële criminelen.
Herman slaapt in een verlaten fabriek
op het randje van de stad.




woensdag 15 juli 2015

Schaduwherinneringen




Soms
in de reflectie van een winkelruit,
een vertrouwde rug,
een kapsel in de menigte.
Ik weet ook zeker dat
ik je laatst zag
in supermarkt.
Een busreclame
spelt je naam.
Je werd vermeld op brief en ansichtkaart
de krant
schreef over je bestaan.

Soms
dring je ongevraagd
gedachten binnen
als ik meezing
of de auto start.
Nu zijn het -
en dat weet ik best -
slechts
schaduwherinneringen

maandag 13 juli 2015

33


Niemand op maquettes
heeft ooit
overgewicht.
Meisjes met paardenstaarten,
mannen in pakken:
zij staan precies hetzelfde stil.
Een mens is hier
een kop, een kleur zonder gezicht.
Een verzameling
goed geproportioneerde ledematen.

Wat er wel is:
symmetrie op zonovergoten terrassen,
hooikoortsloze heuvels,
een vijver die niet spiegelt.
Er zijn
stoepen vrij van kauwgomvlekken,
bomen die geen wind vangen.

Hier bouwt zich niet langer aan,
is de stad al af.

De vingers van reuzen vellen
laatste oordelen
engelen
tellen, versnellen
processen
tot 33 jaar,
want zo oud zijn we
als we
– angstig of met aflaten –
op weegschaal staan.