33

Niemand op maquettes

heeft ooit

overgewicht.

Meisjes met paardenstaarten,

mannen in pakken:

zij staan precies hetzelfde stil.

Een mens is hier

een kop, een kleur zonder gezicht.

Een verzameling

goed geproportioneerde ledematen.

Wat er wel is:

symmetrie op zonovergoten terrassen,

hooikoortsloze heuvels,

een vijver die niet spiegelt.

Er zijn

stoepen vrij van kauwgomvlekken,

bomen die geen wind vangen.

Hier bouwt zich niet langer aan,

is de stad al af.

De vingers van reuzen vellen

laatste oordelen

engelen
tellen, versnellen

processen

tot 33 jaar,

want zo oud zijn we

als we
– angstig of met aflaten –

op weegschaal staan.

Laf Hart

 Aan het einde van de nacht

wist niemand hoe alleen ik

naast hem lag.

Ik vouwde me op 

onder zijn oksels

sloeg mijn benen 

om zijn heupen

maar mijn ledematen pasten

niet, ik paste

niet.

Probeerde

op te staan, maar

het was warmer hier.

Bovendien,

we waren nu dit spel gestart,

verliet ik hem dan was ik af.

Wat een laf hart.

Ik droomde een katerdroom,

een liedje uit de jaren tachtig.

Toen ik wakker werd

ademde hij drank

en meisjestongen.

Ik sloot de deur.

wiste weer

een nummer.

Ik wist het eerder dan je moeder

Eerst las ik een tekst van Rogier.
Rogier vond het allemaal niet kunnen
Poetin, IS en Ebola
en of we het wilden delen.

Ik ging naar de supermarkt en kwam je tegen.

Hoe kan ik oprecht verrast zijn door je zwangerschap?
Ik las het op je Facebook,
ik klikte vind ik leuk,
ik zag het op de foto's
van je echo's,
geplaatst tussen een filmpje
van een maag na 33 Big Mac's
en iemand die een emmer ijswater
over zichzelf heen gooit.
Ik wist het eerder dan
je moeder.

Liefs uit Londen

We spaarden plaatjes van eigenaardige plaatsen:

van dravende paarden en apen in een oerwoud.

Staarden van het nieuws terug naar onze navel

en het raam uit.

Later, zo vertelden we elkaar,

zouden we een schatkaart vinden.

Wat we ook vonden

op zolders en op rommelmarkten

waren de ansichtkaarten.

We holden dan naar huis

om voor te lezen wat vreemden schreven.

Het regende haast nooit in Spanje.

Kunstenaar

Vandaag besloot ik verliefd te worden

op de kunstenaar die op de bank verscheen.

De deur op slot, de vloer onaangeraakt

aangewaaid door windvlaag, zat hij daar.

Ogen open,

starend van plafond, naar muur, naar raam.

Gaf je hem een kaars dan trok hij zo je schaduw over.

Reikte je hem stenen aan dan vond hij er het lichaam uit.

Hij schreef rotsblokken en luchtballonen

op de tafel, op het nachtkastje,

tot het huis er rood van zag.

Vrijdag gebruikte ik hem als ragebol.

Ik pakte zijn hielen en doopte zijn haren

langs de muren

om  de spinnenwebben weg te halen.

Maar maandag verliet hij deze straat,

stak zonder te kijken de weg over

werd niet geraakt,

liep dwars door een vrachtwagen

de grond weer in. 

Als de kamer kantelt

Als de kamer kantelt

Zweet gutst over de opeengepakte lichamen.

Meisjes kronkelen als wormen,

schuiven meedogenloos aan,

vervangen elkaar, want

mooie gezichten en strakke spijkerbroeken

zijn gemakkelijk vervangbaar.

Uit de menigte stijgen de verlangens op:

ouder lijken, jonger zijn,

oplossen, tijdloos worden,

opgaan in een straatlantaarn,

vreemde huizen verkennen of

de bewustwording van je eigen hartslag

als de kamer kantelt.

Het Spook

Het spook

Het is weer eens zo ver:

ik weet niet wat ik hier doe,

spreek mezelf in keuken toe:

dat ik appels kwam halen om op te eten.

Maar ik was vergeten

hoe van stoep naar supermarkt,

hoe het raam te sluiten.

Herinner me wat het spook zei:

‘Alles van waarde is buiten.’

Ik slenters slechts in cirkels

voor het stoplicht.

Stuur een bericht,

en nog één.

Er is een verklaring uit te graven,

het moet me opgedrongen zijn.

‘Verder lopen kan alleen

als er oplossingen zijn’

zegt het spook.

Ik analyseer alvast

teksten op de koelkast

Er zal in de kantlijn

toch ergens een pijl zijn.