Our dresses

We wore tight skirts and dresses

to philosophy class.

And we participated.

O God,

how much we participated.

‘Do not stop thinking

keep wide awake.’

We reminded ourselves

as the dawn broke the day.

How beautifully thin we got.

Now our dresses could be tighter

and shorter.  

Among the rambling sounds of cityscapes,

the sights of fleeting images,

our heads exploded.

Parts of our brains left stains

on the frames

of the glass of

his glasses.

She had left him.

All he had left of her was

us.

All that was left of us

was

that body underneath

the dress.

He counted our freckles, our

bones until

it bored him.

Until

his gaze rested upon

another statue.  

The days were getting shorter when

we started sleeping.

We slept and slept and slept.

O God, how much we slept.

We kept the curtains closed.

We found ourselves waking up.

And the sunbeams drawing

patterns on our sheets.

Less sharp now, but we were

clearly seeing

the faces in the streets.

And it took a long time, but

a while until  

we found our smile back in

tv-commercials

our heads back

in our beds.

Major Tom

Do you remember you had promised me

to stay clean

on my eighteenth birthday party?

I swear to God.

You heard what I said,

you recited the books you read.

I remember catching you in corners,

sniffing powder of off my parents’ cd collection.

Your shoulders and your back were bend.

I like to think 
I thought you looked small.

But I did not think that

at all.

As we filled our veins with

liquid luck.

Pretending not to care about our skins,

the stains.

All I could think of

was telling my friends:

you looked like Kurt Cobain. 

Apple

Apple (2)

And then suddenly,

the awareness of your nakedness arrives.

Construction workers long for the sound of rustling paper,

students feel the need to rub brick against their skins.

Did we choose to take

the yellow submarine

we are in?

You must have an opinion.

They can

read everything.

They can

see everything.

Is it you 

or is it 

the repetition 

of your judgements

that is boring me?

When you think you have come to terms with

the clothes you are wearing,

translucent walls

you are staring at.

Stretch your head out of

cotton candy clouds;

the things you think you saw

now come in true proportions.

Minds are mindlessly alike,

crowds consist of beating hearts and

all male Gods

just

mortals.

Zo voelt het dus

Zo voelt het dus om

grenzeloos te zijn.

Ik lees het nieuws in alle talen,

kan een zee bevaren,

een woestijn doorkruisen,

leef in caravans, huizen,

ken talloze thuizen.

Ik kan geen stad de mijne noemen,

ik kan elke stad de mijne noemen,

Pangea zien,

verglobaliseren.

Zo voelt het dus om

van het pad te raken.

Lichamen die zich alsmaar

vermenigvuldigen,

wc-deuren verdubbelen

en de auto’s hier

blijven maar links rijden.

De nachten spelen zich af

rondom daar waar het

dansbaar is.

De dagen spelen zich af rondom

een klokkentoren.

Zo voelt het dus om jou

hier overzees te zien.

Zo voelen je vingertoppen die mijn voordeur raken,

zo voelen je handen die me tegemoetzwaaien,

zo voelen je voetzolen met daarop de afdruk van alles wat ik kende.

Ik stel je voor aan mijn straten, mijn park, mijn mensen.

Je zegt dat ik hetzelfde klink, maar verder weg.

De Brinta ’s morgens lijkt in niets op wat ik me herinnerde.

Ik ben je schrijvers ontwend.

Ik zie wat je was, 

niet wie je bent.

Zo voelt het

vergrenzen. 

Wat ik was

Uiteindelijk paste alles

in drie verhuisdozen en een vuilniszak.

De kamer was zo kaal;

je kon zien waar de fotolijstjes,

waar een lek in het dak,

waar koffie gemorst op behang.

Er was spinrag.

Ik vroeg me af wat

er achterbleef

van mij

en van mijn tienerjaren,

maar ik rook mezelf niet langer

in vloerplanken.

of waar de klok had gehangen.

Toen ik wegvloog smolt er

een ijsbeer,

dat was wat er van me over was.

Een mensenhuid vernieuwt zo snel:

ik was even

en toen al niet meer

wat ik was.

Herman

Wie noteert ons internetgedrag?

Wie maakt liefde winstgevend,

Helpt anorexiapatiënt aan afslank-advertenties,

de pedofiel aan kinderporno.

Nog voordat ik het wist

kende Google

mijn vrienden.

Het Facebookprofiel

van de jongen met de basgitaar.

Mijn broer bezocht ik vaak en

het meisje dat te mooi voor woorden is.

Scrolde ik langs kattenfilmpjes,

dan doemden hun gezichten op.

Steeds verschenen ook de goede doelen:

de bootvluchtelingen, de hongerige kinderen.

Steeds vertrok mijn geld naar Afrika.

Ik stel me Herman voor die netjes

‘kooktijd broccoli’ noteert

Iemand typte het en

Herman ziet het.

Herman schrijft met een pen in een boekje

dat voorzien is van een cijferslot.

Als de vulling van de pen leeg is

koopt Herman nieuwe vullingen bij een groothandel.

Herman eet graag kleffe broodjes uit de bedrijfskantine.

Herman gaat graag wandelen op zondag.

Uit Herman’s borstzak steekt een pakje sigaretten.

Niet omdat hij rookt

Nee,

om de schijn,

de mogelijkheid.

Herman’s kantoor is leeg.

Geen planten, geen familiefoto’s.

Slechts notitieblokjes, gegevens, opgestapeld,
romans van menselijke levens,
rapportages van potentiële criminelen.
Herman slaapt in een verlaten fabriek
op het randje van de stad.

Schaduwherinneringen

Soms

in de reflectie van een winkelruit,

een vertrouwde rug,

een kapsel in de menigte.

Ik weet ook zeker dat

ik je laatst zag

in supermarkt.

Een busreclame

spelt je naam.

Je werd vermeld op brief en ansichtkaart

de krant

schreef over je bestaan.

Soms

dring je ongevraagd

gedachten binnen

als ik meezing

of de auto start.

Nu zijn het -

en dat weet ik best -

slechts

schaduwherinneringen