Aanraken

Die nacht bleven we

drinken. Ik dacht dat het de wijn was

die deed duizelen:

het was wat we geworden waren

en dat we je vriendin vergaten,

kleiner maakten.

We groeiden groter,

onze schoenen en

onze kleren uit.

Je haren hadden vlamgevat:

het vuur zag zwart van het groen

en van het

grijsdraaien van platen.

Duisternis stond besluiteloos

achter het glas

de dag lag zwijgend

op het dak.

Het was gemakkelijk:

het schuiven van gordijnen,

een deur vergrendelen.

Je was onmogelijk

niet aan te raken.